P_purple

ค่า~PมาอัพฉากNCคะ

และแล้วกรอบขาวก็มา

ถ้าไม่สนุกหรือคำผิดไปกขอโทษด้วยนะค่ะขอให้สนุกค่า~

 

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

Part5

“มาแอบดูแล้วคิดว่าจะกลับไปง่ายๆรึไงหืม”ร่างสูงกระซิบเสียงเย็นทำเอาคนตัวเล็กไม่กล้าขยับเขยื่อนแม้แต่นิดเดียว

“หึหึหึ งั้นฉันคงจะปล่อยเธอไปไม่ได้สึนะโยชิ”

“เฮือกอะ...เอ่อผม...ผมขอโทษครับคือว่าผมไม่ได้หวา”ร่างบางพูดยังไม่ทันจบก็โดนคนตัวสูงอุ้มพาดบ่าแล้วก็อุ้มเค้าไปที่ห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าเก่าที่ตอนนี้มันถูกปิดไปแล้วและไม่มีคนเข้าไปใช้แล้วจากนั้นก็ล็อกประตู

-ตายๆๆๆแน่ๆเลย T[]T-

“หึหึหึ ที่เป็นแบบนี้เพราะนายทำตัวเองนะ”ฮิบาริพูดแล้ววางร่างเล็กที่ตอนนี้ตัวสั่นเป็นลูกนกลงไปนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวหนึ่งแล้วจัดการเอาตัวเองกันเพื่อไม่ให้คนข้างล่างหนีไปได้

“ตัวสั่นใหญ่เลยนะคิดว่าฉันจะทำกับนายเหมือนที่ทำกับไอ้พวกนั้นรึไงคิดผิดแล้วสำหรับนายฉันจะใจดีให้เป็นพิเศษก็แล้วกัน”สิ่งที่ร่างสูงพูดนั้นที่จริงมันน่าจะทำให้เค้ารู้สึกดีใจที่คนข้างบนจะลดโทษให้เค้าแต่สึนะกลับไม่อุ่นใจขึ้นเลยแม้แต่นิดเดียวแต่กลับรู้สึกเสียวสันหลังและรู้สึกว่าตัวเองจะซวยมากกว่าเดิมซะอีก

“อะ...เอ่อคุณฮิบาริครับผมผิดไปแล้วอย่าทำอะไรผมเลยนะครับผมไม่ไปบอกใครหรอกครับเรื่องที่ผมเห็นวันนี้ผมจะทำเป็นไม่เห็นอะไรเลยนะครับเพราะงั้นปล่อยผมไปเถอะนะครับ”สึนะพูดออกมาแบบควบคุมสติไม่อยู่เพราะเค้ากำลังกลัวคนที่อยู่ข้างบนมาก

“แล้วฉันจะรู้ได้ยังไงว่านายจะไม่โกหกแล้วที่จริงนายก็ผิดที่แอบมาดูฉันกับไอ้พวกนั้นเองไม่ใช่รึไง”ฮิบาริพูดแล้วเอาหน้าเข้าไปใกล้กับคนข้างล่างมากขึ้นไปอีกจนแทบจะชนกันพร้อมกับจ้องตาร่างเล็กจนคนโดนจ้องต้องเฉตาหลบไปทางอื่น

“ถ้าผมผิดงะ...งั้นผมก็ขอทะ...อุ๊บ!!!”พูดยังไม่ทันจบริมฝีปากของร่างสูงก็ประกบลงมาบนริมฝีปากของร่างเล็กทันที

“อื้อๆๆ”ร่างสูงยังคงเบียดริมฝีปากลงไปโดยที่ไม่สนใจเสียงของร่างเล็กรวมทั้งมือที่ทั้งผลักให้เค้าหยุดจนร่างสูงเห็นว่าร่างเล็กกำลังหายใจไม่ออกก็เลยถอนจูบออก

“แฮ่กๆๆ”ร่างบางหอบหนักเพราะจูบที่ยาวนานทำให้เค้าหายใจไม่ออก

“หึหึหึ ฉันไม่ได้อยากได้คำว่า ‘ขอโทษ’ แต่ที่ฉันอยากได้น่ะคืออย่างอื่นฉันอยากได้น่ะคือ...”ฮิบาริหยุดพูดแล้วมองคนข้างล่างแล้วเชยคางของร่างเล็กให้สบตากับเค้าพร้อมกับกระซิบเบาๆข้างๆหูว่า...

“ร่างกายของนายมากกว่า”คำพูดนั้นทำเอาคนตัวเล็กหน้าถึงกับขึ้นสีด้วยความอาย และไม่เข้าใจว่าคนตรงหน้าเค้าต้องการอะไรกันแน่

“พะ...พูดอะไรน่ะครับผะ...ผมเป็นผู้ชายนะแล้วคุณฮิบาริก็เป็นผู้ชายด้วยเรื่องแบบนั้นมันเป็นไปไม่ได้แล้วผมก็ไม่...”

“ใครว่ามันเป็นไปไม่ได้กันก็ในเมื่อฉันอยากได้ก็ต้องได้เพราะฉะนั้นนายก็ต้องทำตามที่พูดเพื่อเป็นการไถ่โทษที่นายทำผิดไปเมื่อกี้”ฮิบาริแย่งสึนะพูดและสิ่งที่ร่างสูงพูดก็ยิ่งทำให้ร่างเล็กถึงกับหน้าถอดสีเลยทีเดียว

“ตะ...แต่...อึกอ๊ะ...ไม่นะครับอ๊ะ...”ร่างเล็กยังไม่ทันได้พูดอะไรก็ต้องรู้สึกเสียววาบไปทั้งตัวเพราะมือหนาของร่างสูงที่ปลดเข็มขัดของร่างเล็กตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ได้เอามือสอดเข้ามาใต้กางเกงของร่างเล็กกอบกุมส่วนอ่อนไหวแล้วรูดขึ้นลงเพื่อให้คนข้างใต้ส่งเสียงครางหวานให้เค้าฟังอย่างควบคุมตัวเองไม่อยู่

“อ๊ะๆ...อ๊า...พอคะ...คุณฮิบาริ...มันจะอ๊า~”นํ้าสีขาวไหลออกมาเลอะมือร่างสูงฮิบาริเลียนํ้าสีขาวของร่างเล็กอย่างไม่รังเกียจ มองร่างเล็กที่หอบหนักแล้วยิ้มอย่างพอใจ

“กระตุ้นง่ายดีนะนายน่ะแต่ก็ดีแล้วเพราะของจริงน่ะมันต่อจากนี้ต่างหาก”ฮิบาริพูดขึ้นแล้วยิ้มเย็น

“แต่ว่านายน่ะหวานดีนะ”ฮิบาริก้มลงไปกระซิบข้างหูร่างเล็ก

“มะ...ไม่เอาๆๆปล่อยผมไปเถอะนะครับ”สึนะทำหน้าอ้อนวอนร่างสูงเพื่อให้ปล่อยเค้าไปแต่ร่างเล็กไม่รู้เลยว่ายิ่งเค้าทำสายตาน่าสงสารมากเท่าไหร่มันยิ่งเป็นการไปกระตุ้นให้คนข้างบนมากขึ้นกว่าเดิมแล้วสึนะก็ต้องสะดุ้งอีกครั้งเมื่อมีสิ่งแปลกปลอมสอดเข้ามาทางหลัง

“อ่ะๆ...อ๊าไม่ๆเอาครับเอาออกไปผมเจ็บ”

“อะไรกันแค่นิ้วเดียวเองนะ”ฮิบาริพูดแล้วสอดนิ้วเพิ่มเข้าไปเป็นสองจากสองเป็นสามแล้วขยับเข้าออกช้าๆ

“อ๊าาาไม่เอา...พอ...แล้ว...อ๊าเจ็บ”

“หึ หึ หึอย่าเกร็งสิไม่งั้นคนเจ็บก็เป็นนายนะ”ฮิบาริพูดพร้อมกับเอานิ้วออกทำให้สึนะซึ่งโล่งใจขึ้นบ้างที่คนข้างบนเอานิ้วออกจากตัวเค้าแล้วแต่ก็ต้องเจ็บแปลบอีกครั้งเพราะมีสิ่งที่ใหญ่กว่าสอดเข้ามารวดเดียวจนเกือบสุด

“อ๊าาาไม่ๆๆๆ...อ๊ะ...เอาออกไปๆผมเจ็บ...อ๊าาาา”สึนะพูดแล้วเริ่มดิ้นน้อยๆอีกครั้งเพราะเค้าเริ่มไม่มีแรงที่จะขัดขืนคนข้างบน

“อย่าเกร็งสิฉันบอกแล้วนะว่าคนเจ็บมันเป็นนายแต่ว่า...”

“เดี๋ยวมันก็จะรู้สึกอย่างอื่นแทนแล้วล่ะหึหึหึ”ฮิบาริพูดพร้อมกับเริ่มขยับตัวเป็นจังหวะแล้วเร่งให้เร็วขึ้นเรื่อยๆ

“อ๊าา...อ๊าาาา...ไม่ไหว”

“หึ หึ หึ”ฮิบาริแสยะยิ้มพอใจที่คนตัวเล็กที่สติเริ่มจะไม่อยู่กับตัวแล้วได้แต่ส่งเสียงหวานพร้อมกับแอ่นตัวขึ้นมาเพื่อเบานํ้าหนักก่อนที่จะเอามือเกาะบ่าของเค้าเอาไว้

“อึก...อ๊ะ...อ๊าาาา”ร่างเล็กเริ่มจิกนิ้วบนแผ่นหลังของร่างสูงแน่นขึ้น

“อืม อีกนิดเดียว”ฮิบาริพูดแล้วขยับตัวถี่ขึ้นพร้อมกับปล่อยนํ้าสีขาวออกมาพร้อมกับร่างเล็กแล้วร่างสูงก็ถอนกายออกจากร่างเล็กที่สลบไปแล้ว

“หึ นายต้องเป็นของฉันเท่านั้น ซาวาดะ สึนะโยชิ”ฮิบาริพูดขึ้นพร้อมกับอุ้มร่างเล็กที่นอนสลบอยู่เดินออกจากห้องแต่ก็ต้องชะงักเพราะเจอกับคนๆหนึ่งที่ยืนกอดอกพิงกำแพงอยู่

“แกมาทำอะไรตรงนี้เบียคุรัน”ฮิบาริมองเพื่อนของตัวพร้อมกับถามเสียงเย็น

“แหมฉันก็ไม่ได้มาแอบดูนายหรอกแค่รู้เฉยๆว่านายอยู่ที่นี่แต่ว่านะ

ฮิบาริคุงเล่นแรงไปหน่อยไหมเนี่ย”เบียคุรันพูดขึ้นแล้วมองคนในอ้อมแขนของเพื่อน

“อย่ามาทำเป็นพูด อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ว่าแกก็กำลังสนใจไอ้เด็กพืชล้มลุกคนนั้นอยู่เหมือนกัน”ฮิบาริพูดขึ้นอย่างรู้ทันพร้อมกับเดินผ่านเพื่อนของตัวเองไปแต่ก็ต้องชะงักอีกครั้ง

“แต่ว่านะ นายพูดยังกับเคยรู้จักเด็กคนเลยนะฮิบาริคุง”เบียคุรันพูดแล้วหันไปมองหน้าเพื่อนของตัวเองที่หยุดเดินอีกครั้ง

“หึ ก็ไม่มีอะไรนี่ฉันก็แค่รู้สึกสนใจเจ้าสัตว์กินพืชนี่ก็แค่นั้นเอง”ฮิบาริพูดจบแล้วเดินต่อ

“หึหึหึ ขอให้เป็นจริงก็แล้วกันฮิบาริคุง”

 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ฉากนี้ไม่รู้ว่าดีรึเปล่าหรอกนะแต่ก็จะพยายามให้มากขึ้นนะค่ะ^^